Dursun Ali Erzincanlı – Sen Yoktun

Sen yoktun sultanım,

Hazreti Adem’deydi nurun,

Önce cenneti,

Sonra yeryüzünü şereflendirdin,

Adem nuruna affedildi,

Arafat bu affa şahitti.

***

Sen yoktun,

Nuhun gemisindeydi nurun,

Dalgalar yeryüzünü boğarken,

Taprağın bağrındaki su,

Gökyüzüyle buluşurken,

Ve bu bir ilahi azap derken,

Allah nurunu taşıdı binbir sebeple,

Tufan nurunu selamladı edeple.

***

Sen yoktun,

Hazreti İsmail’in alnındaydı nurun,

İbrahimi bir dua yükseldi kimsesiz çöllerden,

“Rabbimiz” dedi,

Onlara kendi içlerinden,

Senin ayetlerini okuyacak,

Kitap ve hikmeti öğretecek onlara,

Onları temizleyecek bir elçi gönder,

Amin dedi on sekiz bin alem,

Nurunla aydınlanan minicik ellerini semaya kaldırarak,

Amin dedi İsmail,

Hira Nur dağı amin diyerek ayağa kalktı,

Medine’den adı Uhut olan bir amin yankılandı Sevr dağında.

***

Sen yoktun sultanım,

Hazreti İsa, Ahmed diye muştuladı seni,

Alemlerin efendisi diye sana seslendi,

Artık ben sizinle çok söyleşmem dedi havarilerine,

Çünkü bu alemin reisi geliyor,

Bekleyin Ahmed geliyor,

Kainata rahmet geliyor,

Havarilerin yüzünü okşayan,

Ölüleri dirilten bir nefes oldun,

Ama sen yoktun,