Ben...
agLayan papatya...

üstüme çökerken gecenin karanlığı,
ve doğarken küskün bir ay...
gözlerine hüzün değmiş küçük bir kızım...
yalnız geldim buralara...
hala yalnızım...
...
kim bilebilirdi içimdeki fırtınayı,
şimşek çaktığında
korkmuyormuş gibi yapıtığımı,
suskunluğumun korkulardan olduğunu kim bilebilirdi....
kim...
..
hayatımın en zor rolüydü mutluluk...
gülümserken ağlayan yanımı kim bilebilirdi?...
ve ömrü ne kadardı ki küskün bir papatyanın?...

BeN...
agLayan papatya...

susmak çare olmadı ağlayan yanıma...
anlatsam...hiç olmadı...
işte şimdi...
tam burda..
ortada...
...
duruyorum....