|
**Vefa** |
|
|
 |
Okunma |
|
302 |
Facebookta Paylaş
Vefa, dost ikliminde yetişen güllerdendir.
Onu düşmanlık atmosferinde görmek nadiratdan ve hatta mümkün değildir.
Vefa, duyguda, düşüncede, tasavvurda aynı şeyleri paylaşanların etrafında üfül üfül eser durur.
Kinler, nefretler, kıskançlıklar ise onu bir lahza iflah etmez öldürür.
Evet, o sevginin, mürüvvetin bağrında boy atar, gelişir, düşmanlık ikliminde ise bir anda söner gider.
Vefa ömrün saçlarına düşen aktır.
Dert ile dermanı kardeş bilmektir.
Yar dilinden AŞK ' TIR
vefa.
Ömrün baharında sonbaharın rüzgarına gönül iklimi ile seyahattir vefa.
Vefa gönle gerekir.
Gönlün deruni kıyılarında seferin soğuğuna aldırmadan seri yere vermektir.
Ahde vefa ancak ince bir ruh iledir. Vereni unutmama verilene razı olma.
Vefa, sadece 'has'ların vasfıdır can!
Nisyan -unutmak- ise 'ham'ların...
Bedene tutsak olmuş hoyratların nasibi yoktur
vefadan.
Gönlümüzün kitabında; "Bize bir defa selam vereni kıyamete kadar unutmayız." düsturu kayıtlıdır.
Dostlarını daima vefa ile hatırla can!
Arayan sen ol, bulan sen; tanıyan sen ol, kucaklayan yine sen.
Kula
vefası olmayanın Hakk'a vefası olmaz.
Vefa nedir, bilir misin?
Vefa arkanda bıraktığını, giderken yaktığını yabana atmamandır.
Vefa; dostluğun asaletine, bir dua sonrası verilen sözlere, hayallere ihanet katmamandır.
Vefa; ötelerin sonsuz mükafatı karşısında, cehennemi hafife almaman, ulvi güzellikleri dünyaya satmamandır.
Vefayla kalmanız duasıyla,
|
Yorumlar |
|
|
